نگـاه · نامه‌هایی دور از هیاهو نامه هفدهم

نامه هفدهم

به آن‌ها که قلمی برای نوشتنِ نامه به‌دست نگرفته‌اند

می‌توانم ادعا کنم که ما آخرین نسلی بودیم که نامه را با قلم و کاغذ نوشت. اوّل هم که ایمیل آمد، همچنان برامان نامه بود، با نامه‌رسانی چالاک‌تر… امروزی‌ها نامه را در فیلم‌ها می‌بینند… با ا‌دبیاتِ نویسندگانش… امّا نامه، خودش است، ساده، بی‌پیرایه و به‌دور از قلمفرساییِ نویسندگی… برای همین فکر کردم شاید بد نباشد یکی دو نامه را، با همان شمایلِ واقعی‌اش، بی‌هیچ تغییری، با شما به اشتراک بگذارم… و این نامه‌ی من است به آیندگان… که ما در آن سال، در آن مکان، من در ۲۸سالگی و او در ۲۰ سالگی این‌طور نامه می‌نوشتیم… آن‌چه خواهید خواند، همانی‌ست که آن‌جا و آن‌موقع نوشته شد:

نامه‌ی عاشق:

۱۶ دسامبر ۲۰۰۳ (۲۵ آذر ۱۳۸۲)

[…]‌ی عزیزم

خیلی خوشحال شدم که میل تو رو دیدم. در ضمن خانوم […] خانوم. شما به من گفته بودید که آدرستون […] هست که من ۲ تا میل به اونها زدم که هر دو برگشت خورد. حالا در انتهای نامه آن دو را هم برات می‌فرستم. من حتی به خانه‌ی مادربزرگت زنگ زدم تا از اوضاع تو خبردار شوم. خب بالطبع زیاد تحویلم نگرفتند. (هاهاهاها!) فقط گفتند رسیده‌ای. در هر حال من هر شب ساعت ۲ نیمه‌شب (طبق قرارمون) منتظر زنگ تلفن تو بودم که البته این زنگ هیچ‌گاه به صدا درنیامد (اوهو، اوهو، اوهو، اوهو یعنی گریه!). خلاصه‌اش اینکه امیدوارم اونجا حسابی بهت خوش بگذره. من فردا (۵شنبه) بازبینی کار تینوش رو دارم. (کاش تو بودی و از من درس می‌پرسیدی.) درضمن فردا شب به یک مهمونی دعوتم که کاش بودی با هم می‌رفتیم. به هر حال منتظرم که بیایی. (و اما یک شعر قدیمی: آنکه رفته دیگر هیچ‌وقت برنمی‌گرده...!) (دوباره: هاهاها!)

راستی پدرت از نوارها خوشش اومد؟ مخصوصاً از «سرودهای کوهستان». امیدوارم براش خاطراتش رو تداعی کرده باشه گرچه تا اونجایی که من می‌دونم این سرودها برای فدایی‌ها بوده ولی کلاً چپی‌ها اونا رو دوست داشتن.

در ضمن همه‌ی کسانی که تو رو می‌شناختن (روشنک، بنفشه، پگاه،...) به من «جاشون خالی نباشه» گفتن.

در ضمن از این به بعد به آدرس هات‌میل میل بزن. اگه این میل رو شانسی نگرفته بودم فکر می‌کردم من رو فراموش کردی اون‌وقت مجبور بودم برم بیمارستان! (باز هم: هاهاها!)

وای که چقدر حرف زدم!

دیگه خداحافظی می‌کنم. واقعاً منتظرم ببینمت. حسابی خوش بگذرون که اومدی اینجا با انرژی باشی.

در ضمن دیگه درخت‌ها برگ ندارن، نمی‌دونم شاید هم من دیگه درخت‌ها رو نمی‌بینم. (این هم آخرین خودشیرینی!)

راستی شماره‌ی خانوم سوری […] (همسر نادر […]) این است: […]

باهاش تماس بگیر. او قرار است CD عکس‌های جعفر والی را به تو بدهد که بیاری. در ضمن به او یادآوری کن که از طریق والی می‌تواند سراغ عباس جوانمرد و چندین تئاتری دیگر هم برود.

می‌گم خوبه که من چند خط پیش خداحافظی کردم وگرنه چقدر دیگه حرف می‌زدم.

می‌بوسمت

زمان برگشتنت رو هم به من اطلاع بده.

قربانت

این هم ۲ نامه‌ی روزهای قبل:

۱)

سلام […]‌ی عزیزم

۳ روزی هست که رفته‌ای و من هیچ خبری از تو ندارم. جداً دلم برات تنگ شده. نمی‌دانم شاید تو تماس گرفته‌ای ولی من را پیدا نکرده‌ای. اگر فکر می‌کنی ساعت ۲ شب بد موقع است اگر می‌توانی حدود ساعت ۷ تا ۷:۴۵ ما که من هنوز برای تمرین بیرون نرفته‌ام زنگ بزن. منتظر شنیدن صدایت هستم.

البته امیدوارم این ای‌میل را دریافت کنی.

قربانت

۲)

سلام […] جان

امروز جداً حس کردم دلم برات تنگ شده. چندین بار در روز به یادت افتادم ولی همچنان خبری از تو نیست. امیدوارم ای‌میل‌ات را درست کرده باشی.

منتظرت هستم

پاسخِ معشوق:

سه‌شنبه، ۱۸ دسامبر ۲۰۰۳ (۲۷ آذر ۱۳۸۲)

سلااااااااااااااااام

مرسی عزیزم که برام میل زدی اون هم ۳ تا. من فکر می‌کردم این‌قدر کار داری که وقت نمی‌کنی برام میل بزنی و کلی غصه خوردم ولی به خودم یادآوری کردم که کارت از همه چیز هم برای من هم برای خودت مهم‌تر است و اگه به کارت برسی وقت برای با هم بودن زیاد داریم. خوشحالم که همه‌ش در کنار هم می‌تونه باشه، دلم خیلی برات تنگ شده، من خیلی بهت زنگ زدم اول اینکه کسی برمی‌داره که ۲، ۳ بار احساس کردم بابا است و قطع کردم. ۱ بار هم حدود ۳ ساعت پشت خط بودم و بعد ۲ بار زنگ زدم حدود ۱ شبِ شما که دوباره صدا رو شنیدم و قطع کردم. بهم بگو که مطمئن باشم که این ساعت یا تو یا امیر برمی‌دارین که با خیال راحت حرف بزنم مثلاً حدود ۱۲ شبِ شما خوبه؟ امشب فکر نمی‌کنم بهت زنگ بزنم چون جلوی بابا زنگ نمی‌زنم و امروز همه‌ش با بابا هستم. صبح رفتم کارهای اقامتم رو کردم، اینجا برف میاد ولی خب خوبه، ولی باورت نمی‌شه که هنوز چقدر دلم می‌گیره که میام اینجا مخصوصاً این دفعه که دلتنگیم تو ایران بیشتره، در ضمن لطفاً نظرت رو فعلاً فراموش کن و نگاه درخت و این چیزها نکن، مؤدب باش تا من برگردم، خببب؟؟؟؟ امیدوارم بازبینی‌ت خوب باشه، برات دعا می‌کنم که با انرژی و با تسلط اجرا بری، مطمئنم که خوب می‌شه، عزیزم مواظب خودت باش، وقتی ایمیلت رو می‌خوندم کلی جواب حرفات رو می‌خواستم بدم که الان یادم رفته چی بود، راستی ببخشید که خونه زیاد تحویل نگرفتن خب هنوز کاملاً نمی‌شناسنِت قربونت برم نشناختنت، حتماً با اون شماره تماس می‌گیرم و کارهات رو انجام می‌دم عزیزم اگه چیزی هم خواستی حتماً حتماً بهم بگو. آدرست هم از همون روز خونه روشنک یادم مونده بود چون بعدش ازت آدرس نگرفتم خوب شد که یاهو رو هم سر زدی،

بابا هم خیلی خیلی از نوارها خوشش اومد و هرروز صبح با نوارات یوگا می‌کنه فقط سی‌دی خراب شده و نمی‌دونم چرا این‌جوری شد و نتونستیم گوش بدیم،

به همه بچه‌ها سلام من رو برسون به امیر هم همین‌طور و بگو کُشتی این دخترها رو این‌قدر باهاشون حرف زدی نصفه‌شب، ببخشید تند تند برات میل زدم و اگه غلط غولوط است ببخشید، مواظب خودت باش امیدوارم همه چیز خوب باشه، اومدنم رو حتماً بهت می‌گم فعلاً که ۱۳ دی است. البته اگه بیشتر بمونم بیشتر لوس می‌شم و عزیز، بگو بیشتر بمونم، خب؟؟ خیلی خیلی منتظر ایمیلت هستم و حتماً بهت زنگ می‌زنم، عزیزم مواظب خودت باش و خوش بگذرون.

۱۹ دسامبر (چندساعت بعد):

آقای عزیز من ایمیل قبلیم خیلی سریع بود و وقت نکردم نصیحت‌هام رو بکنم:

1) لطفاً در مهمونی حواست جمع باشه که شیطونی نکنی. (چقدر هم که گوش می‌دی) البته اگه هنوز کار از کار نگذشته باشه و نرفته باشی. مهمونی، کجا هست حالا؟؟؟ ولی دور از شوخی بهت خوش بگذره.

2) بیمارستان لطفاً تشریف نبرید حتی برای عیادت از بیماران دیگه.

3) دیشب هم چند بار زنگ زدم. الکی نگو که تلفن زنگ نخورد فکر کنم خواب بودی (اگه هم خواب بودی خوابت نوش جانت)

راستی من به وقت شما امشب زنگ می‌زنم. طرف‌های ۱ خوبه؟

خب عزیزم مواظب خودت باش،

نویسنده افشین هاشمی
خطاب به به آن‌ها که قلمی برای نوشتنِ نامه به‌دست نگرفته‌اند
تاریخ ۲۱ آبان ۱۴۰۵